Vrijheid in je relatie?
We willen graag zelfstandig zijn, vrijheid ervaren, geen verantwoording hoeven voelen… maar we willen ook graag geborgenheid, veiligheid, zekerheid dat je op de ander kunt rekenen. Deze balans tussen autonomie en verbondenheid is een groot knelpunt in veel relaties. En weerhoudt sommige mensen er wel van om zich te binden.
Op zich niet vreemd. Autonomie is een basisvoorwaarde voor volwassenheid. Alleen als je autonoom bent kun je een gelijkwaardige relatie aan, kun je onafhankelijk functioneren en minstens zo belangrijk in een gelijkwaardige relatie: gun je jezelf en de ander ruimte voor eigen bezigheden.
Een goede relatie vergt een goede balans tussen autonomie en verbondenheid. Autonomie zorgt ervoor dat je jezelf kunt blijven, verbondenheid voor de duurzaamheid van de relatie.
Die verbondenheid voel je als je verliefd bent door de hormonen, maar dat is niet de duurzame vorm! Door je roze bril vorm je de ander naar jouw wensen, verwachtingen en behoeften. De duurzame vorm van verbondenheid groeit pas als je elkaar langer kent, dingen hebt meegemaakt met elkaar, gesproken hebt over wat jij belangrijk vindt en wat de ander wil, droomt, wenst en nodig heeft. Voor het ervaren van verbondenheid is het nodig om te blijven communiceren. Echte interesse voor elkaar, tijd en aandacht maken voor momenten van echt contact.
Onze persoonlijke waarden en normen spelen een grote rol bij belangrijke zaken als toekomstplannen, gezinsvorming, vrijetijdsbestedingen, taakverdeling en invulling van de relatie. De moeite waard om over na te denken.
Mijn vraag aan jou: de meeste waarden en normen zitten diep geworteld. Voor onszelf voelt het als logisch en vanzelfsprekend. Terwijl andere mensen het toch anders kunnen zien. Hoe bewust ben jij je van jouw waarden en normen? Kun je ze verwoorden? Ik ben heel benieuwd naar jouw verhaal.
