Uit de pen van een relatietherapeute.
Jolanda en Thomas hebben nooit ruzie. Thomas vindt hun relatie eigenlijk wel prima, maar Jolanda heeft het er helemaal mee gehad. Thomas heeft een prima leven, zo vindt hij, met zijn zangkoor, zijn fitness, hun gezamenlijke vrienden en een goed contact met familie. Maar Jolanda voelt zich eenzaam. “Vijftien jaar lang hebben we een beetje lang leve de lol gehad en toen opeens voelde ik een gemis. Ik kan het hem niet uitleggen. De relatie heeft geen ups en downs, geen verdieping, geen groei. Onze seksuele relatie is slecht. Thomas respecteert dat. Maar wat heb ik daaraan? Er zijn zo veel dingen gebeurd die mij frustreren, daar kan ik met Thomas niet over praten.”
Thomas knikt: “Ik ben niet zo’n prater. Ik probeer haar wel te steunen in wat ze doet, maar weet niet zo goed wat Jolanda van me verwacht” Jolanda benadrukt dat ze hem niets verwijt, hij is nu eenmaal zo. Hij laat niet veel los over zijn gevoelens. In het gesprek vertelt Jolanda steeds weer dat ze Thomas niets verwijt. Maar dat is nu juist het probleem! Want ze verwijt het hem wel!
Als ze zegt dat ze accepteert dat hij nu eenmaal zo is, welke drive heeft hij dan om te veranderen? Het zou zo veel meer opleveren als Jolanda duidelijk aangeeft wat ze mist en wat ze zou willen. Thomas houdt van haar, hij wil haar graag een plezier doen. Maar de tegenstrijdige signalen van Jolanda verlammen hem, maken hem passief en afwachtend. En dat verwijdert haar van hem. Een vicieuze cirkel die alleen doorbroken kan worden als ze stoppen met accepteren en allebei gaan praten. En ruzie maken. Die angst voor ruzie heeft gezorgd voor een enorme vervlakking in hun relatie. Zou dit nog te doorbreken zijn?
Ik ben benieuwd wat jij er van denkt, als je wil reageren hoor ik graag van je!
