Hondse gedachten

Ik zorg weer eens een dagje voor de hond van mijn buren. Een heerlijk beest, en een beauty ook. Ze luistert naar de naam Dana en is de goedheid zelf. Ze is altijd blij als ze me ziet, luistert naar me alsof ze door mij is opgevoed (wat mijn kinderen nooit doen), en geeft haar liefde vrijelijk. We wandelen 2,5 uur en ze dartelt door het bos, brengt stokken om weer weg te gooien, en is gewoon blij.

Ik geniet van hoe ze elk moment neemt hoe het komt. Daar kan ik (nog steeds) wat van leren. Wanneer we weer thuis zijn, draait ze om me heen, wat ik niet gewend ben met als gevolg dat of ík bij elke beweging bijna struikel, of zíj nog net haar poot kan redden van een schoenzool met de nodige kilo’s erbovenop. Een uurtje laten hebben zij en ik weer onze draai gevonden, en ligt ze lekker te slapen terwijl ik achter mijn computer zit en dit stukje schrijf.

Ik betrap mezelf erop dat ik als ik alleen ben met haar, tegen haar praat alsof ze een mens van vlees en bloed is. Een bekend verschijnsel, waar al heel wat over geschreven is. Het is bijvoorbeeld bekend van eenzame mensen die hun huisdier als een familielid zien, dat de pijn van onvervulde wensen verzacht.

Dat doet me weer eens stilstaan bij het feit dat ik me soms ook eenzaam voel, ondanks mijn twee prachtige kids, alle drukte in mijn leven, de lieve vrienden en familie die ik heb, de baan waar ik dagelijks met plezier naar toe ga en mijn goede gezondheid die al dat mooie leven toelaat.

Ik voel me eenzaam, ondanks dat ik weet dat een relatie niet per definitie gelukkiger maakt, dat is vooral je eigen opgave en verdienste. Die eenzaamheid is een grondtoon, die af en toe door mijn huid heen ademt als een schaafwond. Niet ernstig, maar wel pijnlijk. Die gevoelde eenzaamheid maakt de contrasten scherper, gelukkige momenten vervullen me nog dieper dan ze anders ook al doen, maar zorgt er ook voor dat het verdriet dat in me zit dan op de eerste rang zit bij de voorstelling die mijn leven is.

Gelukkig speel ik de hoofdrol in die voorstelling, en kijk ik het publiek op de eerste rij tegenwoordig recht aan, welke schaduw daar ook heeft plaatsgenomen tussen alle fijne en mooie gevoelens, die ik ook heb. Maar wat zou het fijn zijn, als daar ook een mens van vlees en bloed tussen zou zitten, die naar het podium kijkt, en regelmatig applaudisseert en juicht en “I want more” roept omdat ik er sta, zijn liefste…

Dana is inmiddels wakker geworden en kijkt me met een schuin oog vragend aan. “Ja”, antwoord ik maar op de impliciete vraag, “we doen nog een rondje, meid”, waarbij het maar de vraag is tegen wie ik het heb…

Hedi